Hoe kwetsbaar durf je je al opstellen.
In mijn praktijk ervaar ik dagelijks hoe mensen een enorme bevrijding ervaren door openhartig te delen wat er in hen omgaat.
Velen hebben volop getracht in contact te gaan met hun omgeving en her en der af te tasten wat hen tot een oplossing zou kunnen helpen.
Soms kom ik tegen dat mensen, en daar willen met name mannen nog wel eens een handje van hebben (lees het boek Mannen komen van Mars, Vrouwen van Venus) zich te isoleren en vanuit “hun hok” tot een oplossing te komen.
Hun omgeving diende hen dan vooral met rust te laten, ze zouden er zelf wel uitkomen, waarna ze weer uit “hun hok” tevoorschijn kwamen en als vanouds doorgingen alsof er geen “hok” was geweest en ze gingen weer tot de dagelijkse dingen van de dag over.
Menig huwelijk is daarop gestrand … en menig huwelijk zie ik op het randje van de afgrond staan, zonder dat er enig besef aanwezig is waarom relaties dit soms niet overleven, terwijl, mogelijk minstens zo erg, het probleem niet opgelost bleek.
Menigmaal zie je op de tv, mensen die in een interview erg openhartig zijn verzuchten dat ze soms uiteindelijk pas hun probleem opgelost hebben nadat ze er werkelijk over gingen communiceren.
Het binnen-vetten bleek toch absoluut aanmerkelijk minder effectief dan dat mannen dit tegen elkaar graag hoog hielden.
Vrouwen hebben het wat dat betreft een stukje gemakkelijker.
In de opvoeding is hen geleerd dat over gevoelens praten verhelderend en helend is en jawel, dat is het ook.
Mannen hebben helaas erg vaak aangenomen dat het niet stoer is om over gevoelens te praten, je diende toch stoer over te komen, ik kan het alleen wel lijkt nog steeds het kind dat zichzelf wenste te bewijzen op een leeftijd dat dat nog voor hem nodig leek !!
Natuurlijk zijn mannen in staat om een heleboel alleen op te lossen, evenals vrouwen dat zijn.
Maar evengoed zoals vrouwen bepaalde dingen als waar hebben aangenomen in hun opvoeding, hebben mannen dat gedaan, wat niet wil zeggen dat al wat we ooit voor waar aannamen ook gelijktijdig waar werd.
Ik zie zowel mannen als vrouwen soms dingen doen die regelrecht indruisen tegen de natuur.
Vrouwen die zich nog steeds ondergeschikt maken aan de man, en mannen die alles alleen willen kunnen opknappen, ook als het emoties betreft.
Ik zie soms mannen zo verschrikkelijk onhandig omgaan met zichzelf en hun omgeving, dat het me gewoon pijn doet om te zien.
Nog pijnlijker wordt het als ik zie hoe ze daarin ongewild hun omgeving meesleuren, en mensen ongewild buiten spel zetten, terwijl ze soms juist met hen getrouwd waren om hun leven te delen.
Veelal denken ze nog steeds in het “delen van hun verdiensten”, ze zorgen voor de kost en daarmee hebben ze in hun ogen aan hun verdiensten voldaan.
Vergetend dat de tijden veranderd zijn, de rol van de vrouw gelukkig wezenlijk verbeterd is ten opzichte van “vroeger” (ondanks dat er nog een lang weg te gaan is).
Het doet me altijd pijn te zien als mensen die vol goede moed een relatie zijn aangegaan (en laten we wel wezen, ieder zoekt geborgenheid veiligheid en respect in een relatie) om vervolgens zich soms hevig af te sluiten voor de ander.
Pas geleden trof het mij dat een man me heel voorzichtig toevertrouwde dat zijn beste vrienden vrouwen zijn, sinds hij zich had durven openstellen, nadat hij stevig vast was gelopen in zijn leven en zijn relaties.
Als hij echt dichter bij zichzelf wilde komen en zichzelf wat beter wilde leren kennen, bleken vrouwen hem de weg te kunnen wijzen, door hem vragen te stellen waarmee hij meer zicht had gekregen op zijn leven, zijn werkelijke gevoelens en vooral zijn aannames over zichzelf, zijn omgeving en het leven.
Het was een openbaring voor hem, om zichzelf te hebben leren kennen, zichzelf kwetsbaar te kunnen opstellen dat hem dat enorm veel verhelderend zelfinzicht had gegeven, meer dan hij ooit voorheen had gekregen door het voortdurend zelf te hebben willen oplossen. het kringetje waar in gedacht werd bleef zo klein als het was, nu konden er volstrekt nieuwe dingen in meegenomen worden, die hem tot een werkelijk oplossing brachten.
Ik sta in mijn praktijk vaak verbaasd van de openhartigheid die zich kan openbaren, op het moment dat iemand soms door de ernst van de situatie genoodzaakt om er uit te komen, en de opluchting van de inzichten die nadien bij hen binnendringen.
Ik voel me wat dat betreft in een gezegende positie, om dit te mogen meemaken.
Als mannen zouden beseften wat ze lieten liggen aan mogelijkheden, en ze zouden beseffen wat ze teweeg brengen door “een aanname dat het altijd beter is gevoelens alleen te verwerken en niet te bespreken”, dan zouden er heel wat huwelijken en relaties een nieuw leven ingeblazen kunnen worden.
Zelfs in het boek van John Gray, De nieuwe rollen van Mars en Venus (wat ik overigens een erg goed boek vind, ondanks dat ik op veel gebieden in de praktijk een heel andere en bredere ervaring heb opgedaan ) kom ik nog volop aannames tegen die nog worden toegeschreven aan fysieke en DNA eigenschappen, die naar mijn ervaring vanuit mijn werk veel meer een gevolg zijn van “nog oude overtuigingen en aannames”
In relatie therapie die ik geef blijkt dat het toestaan van emoties en het herkennen van de eigen gevoelens en het durven reflecteren en delen van die gevoelens, enorm veel verheldering teweeg te brengen in de vaak non-communicatie die voordien heerste.
Het moment waarop een man zich terugtrekt uit een relatie (communicatie) heeft dit een enorme impact op de relatie waarin die communicatie en dus relatie als het ware tijdelijk stopgezet wordt.
Je krijgt dan het effect van stilstaand water, het stropt het gaat zelfs stinken op den duur.
Energie is stroming en dient ook stromend te blijven, energie die stil gaat staan stagneert en kan klachten als depressiviteit in de hand werken, bij beide partners zelfs.
Ga eens bij jezelf na waar je levensenergie laat stagneren, zowel bij jezelf als in welke relatie dan ook.
Vaak is de angst voor communicatie immens, alsof alles stevig door gesproken en door gekauwd dient te worden.
Niets is minder waar.
Soms hebben mensen in een relatie bepaalde dingen (aannames) onbedoeld schaakmat gezet, daarover praten zou de angst ervoor alleen nog maar groter maken.
Het leren herkennen van patronen is daarom ook erg belangrijk, je kan dan een patroon benoemen zonder direct in de angst te verzanden en in te pijnlijke dingen te komen.
Meestal blijken bepaalde dingen zelfs helemaal niet meer nodig om door te spreken, omdat ze zichzelf opgelost hebben als alleen al de bereidheid blijkt om open te staan voor de goede bedoelingen van de ander, wat bewerkstelligd wordt als patronen herkend worden.
Het leven zit vol aannames van onszelf over onszelf en de ander, zonder dat daar zelfs iets van blijkt te kloppen.
Leren te herkennen dat we dingen invulden, dingen als vanzelfsprekend aannamen als waarheid, we reageerden op gevoelens en soms angsten uit het verleden of angst voor het heden of de toekomst, doet ons vaak al inzien dat alles wat we geloofden over de ander een volstrekt andere inhoud en dimensie bleek te hebben.
Voor wie helderheid wenst in zijn relaties, zijn relatie met zichzelf en zijn directe omgeving, is kennis over communicatie en de eigen overtuigingen een belangrijk en waardevolle ingang.
Redt je relatie …. durf weer te communiceren.
Wil je dit aangaan en wil je hier meer over te weten komen?
Stel je open voor coaching en leer vooral jezelf kennen, het verlevendigt al je relaties om je heen, en wie wil dat niet!
Voor contact Yvonne Mooijman 0162 438248